Waarom giet een Belg water over zijn mobieltje?

Vorige week stelde ik het falende Europese researchbeleid aan de kaak, vandaag steek ik de loftrompet over Europa. De Europese Commissie speelt in de liberalisering van de telecommunicatie- en informatiemarkt immers een belangrijke rol. Ze blijft de kat de bel aanbinden als het vrijmaken van de markt stagneert en tikt lidstaten genadeloos op de vingers als de verwevenheid tussen de overheid en de nationale operator te groot blijkt.

Dat zoŽn politierol nodig is en enkele landen een stevige aanmaning nodig hebben, blijkt uit de vorige week gepubliceerde statistieken over mobiel surfen in de Europese Unie. België scoort hierin bedroevend slecht. Met een penetratiegraad voor mobiel breedband van amper 0,3 procent staat ons land op de allerlaatste plaats, na Cyprus en Bulgarije, die twee andere kenniseconomieën. Niet erg fraai voor een land dat een paar jaar geleden nog kon pronken met de eerste plaats qua breedbandpenetratie voor surfen over het vaste net.

Nochtans is mobiel surfen de technologie van de toekomst. Als we daarin achterblijven, dreigen we op telecomgebied de aansluiting met de nieuwste trends te missen. Steeds meer bedrijven, zoals Apple en Nokia, bouwen hun mobiele strategie uit rond contextueel surfen, waarbij de informatie die wordt opgevraagd of aangeboden afhankelijk is van de fysische omgeving waarin de gebruiker zich bevindt. De nieuwste generatie gsmŽs herkent immers de locatiegegevens en weet dus ook wat er in de omgeving aan het gebeuren is.

Dat de Belgen achterophinken in het adopteren van mobiel surfen heeft alles te maken met het dure aanbod en het idiote verbod op koppelverkoop. De drempel om een derdegeneratie-gsm te kopen, is daardoor erg hoog. Het kost te veel en bovendien is de keuze beperkt. Geen wonder dat we het voorlopig bij surfen over het vaste net houden.

Als België mee wil fietsen in het koppeloton van de mobiele technologie, is dringend actie nodig. Ooit was ons landje een pionier op telecomgebied. Denk maar aan de kabeltechnologie van Telenet. Nu verzanden we in inertie en in een struisvogelpolitiek die een vrije markt en open concurrentie tegenhoudt.

Op zulke momenten ben ik blij dat de Europese Commissie België op het matje roept en maatregelen eist om een efficiënte prijszetting in te voeren. Ook al gaat het over de prijzen van vaste telefonie, het is hoog tijd om wakker te worden. Het is immers vijf voor twaalf. We moeten opnieuw het voortouw nemen en onze nek durven uitsteken. In deze tijden van financiële crisis is het misschien niet erg populair om ervoor te pleiten de vrije markt zijn gang te laten gaan. Maar in de telecomsector heeft dat zin. Onderlinge concurrentie is nodig om innovatie te stimuleren.

Ik ben dan ook voorstander van het idee van minister Van Quickenborne om van België een voortrekker te maken in draadloze telecomtechnologie WiMAX en een vierde UMTS-licentie op de markt te brengen. Ik wil vooruit en met België opnieuw bovenaan de breedbandlijstjes prijken. En ik wil vooral niet meemaken dat binnenkort volgende variatie op een dommeblondjesmop circuleert: "Waarom giet een Belg water over zijn mobieltje? Om te kunnen surfen."