Robotseks

Ik was dan ook niet vrij van enige afgunst toen ik de enorme persaandacht zag voor het proefschrift "Love and sex with robots" van computerdeskundige en schaakmeester David Levy.

Volgens Levy wordt de robot in de toekomst een echte huisvriend, die niet enkel het gras afmaait, maar waar men ook verliefd op wordt, waarmee men seks heeft of zelfs trouwt. In lijn met de toenemende individualisering en de wens om te allen tijde controle te houden over het eigen leven, vindt Levy robots een ideale oplossing voor minder complexe relaties.

Ik heb zo'n vermoeden dat Levy eigenlijk stiekem verlangt naar een verleden waar de man nog baas in huis en bed was. Hoewel ikzelf niet meteen naar een seksrobot hunker, geloof ik wel dat er net als voor sekspoppen en andere speeltjes een markt bestaat.

Robots zijn al lang geen blikken monsters meer, ze worden steeds menselijker.

Eén van de meest fascinerende onderzoeksterreinen binnen de informatie- en communicatietechnologie (ICT) is `affective computing'. Daarin wordt gezocht naar een meer emotionele communicatie tussen mens en computer. Het Medialab van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) speelt daar een voortrekkersrol.

Op de website (http://web.media.mit.edu/~jackylee/shybot.htm) kan je de Shybot bewonderen, een verlegen robot die wegrijdt als hij onbekende gezichten ziet. En onderzoekers van de universiteit van Amsterdam en de universiteit van Illinois testten onlangs hun emotiesoftware uit op de Mona Lisa.

De software detecteert met 85 procent accuraatheid geluk, afkeer, angst, verwondering en verdriet op basis van gezichtskenmerken als lippen, wenkbrauwen en kaakbewegingen. Uitgerust met dergelijke software worden robots inderdaad steeds emotioneler en interactiever.

En hierin schuilt voor Levy ook een gevaar. Hij gaat ervan uit dat de mens in zijn relatie met een robot baas is en blijft. Met emoties weet je echter nooit: zij blijven onvoorspelbaar. Emorobots zouden dus ook al eens een wispelturige of nukkige bui kunnen hebben. De film `Blade Runner' van Ridley Scott uit 1982 gaf ons al een beeld van hoe een wereld met menselijke robots er kan uitzien.

Alhoewel de robots, in de film replicants genaamd, geen emotie of empathie kennen, wordt hoofdrolspeler Harrison Ford toch verliefd op zijn assistente. Zij is een replicant, maar is zich daar niet van bewust. De grens tussen robot en mens vervaagt compleet.

Hoezeer ik afective computing ook ondersteun, ik hoop dat ik me binnen een paar jaar niet moet afvragen of het vriendje van mijn dochter of vriendinnetje van mijn zoon wel écht zijn.

Stel je voor, mijn schoonzoon of -dochter, een emorobot!

Als directeur van een onderzoeksinstituut voor informatica en communicatie breek ik mij regelmatig het hoofd over onze marketingstrategie. Nieuwe en leuke dingen ontwikkelen is één zaak, de interesse van de buitenwereld wekken is heel wat moeilijker. Helaas kunnen wij als door de overheid gefinancierde instelling niet terugvallen op de aloude marketingtruc van seks en mooie vrouwen.