Games in de klas

Geschreven door IBBT op Thursday 02 September 2010

Ik hoor het u al zeggen, ‘thuis spelen ze al genoeg op de playstation’ en ‘in onze tijd hadden we die games niet nodig, waarom nu dan wel?’

Ik moet zeggen dat ik vroeger in eerste instantie ook eerder negatief zou staan ten opzicht van het voorstel van Vlaams minster Pascal Smet om games in de klas toe te laten. Maar nu, mede door zelf in de ICT-sector beland te zijn, kan ik me vinden in het voorstel.

Werk en ervaringen hebben mij de ogen geopend. Met deze blog wil ik u uitleggen waarom. Ik hoop de misverstanden rond gaming in het onderwijs op te klaren en wie nog twijfelt aan het nut van ‘serious gaming’ te overtuigen. Behoorlijk ambitieus voor een allereerste blog, ben ik me bewust. Maar goed, hier gaan we!

Games in de klas.

Het begint natuurlijk allemaal bij de manier waarop het voorstel van minister Smet wordt aangekondigd in de media: deredactie.be schrijft “Smet: Gaming moet ook in de klas kunnen” op DSO lezen we: “Minister Smet pleit voor games in de klas”.

Naast het artikel prijkt dan een spektakelbeluste foto met gamende kinderen in een thuisomgeving en dan kan je wel niet anders dan denken dat het over bloederig, verslavende playstation-spelen gaat.

Niet dus!

Naar school gaan wil nog steeds zeggen dat kinderen er op een educatieve manier iets moeten/kunnen bijleren. Geen bloederige gevechtsscènes analyseren tijdens de les geschiedenis, maar ook niet noodzakelijk een saaie feitenles over Spartacus, zonder een fragment met Rusell Crowe.

Het beeld helpt om de woorden te onthouden (zeker als je zestien bent en vol hormonen zit).

Er bestaan verschillende manieren om op een educatieve manier aan de hand van computerspelen kinderen iets bij te brengen. Denk maar aan de spelletjes op kinderwebsites waarbij de juiste kleuren in de juiste mand gegooid moeten worden. Online taalspelletjes waarbij plezier en leren hand in hand gaan, zijn een ander mooi voorbeeld.