Analoge gps

Afgelopen zaterdagmorgen moest ik in Brugge zijn. Ter nagedachtenis van Ian Richardson had ik de avond ervoor een `House of CardsŽ marathon gehouden, met een heel kort nachtje als gevolg. Half wakker en ietwat overslapen plaatste ik mezelf achter het computerscherm om vlug vlug de wegbeschrijving op te halen naar mijn bestemming.  Mijn printer liet het afweten, dus ik schreef snel op een bladje de volgorde op van straten neer die ik moest nemen. N397, N342, Koning Albert I laan, Buiten Begijnenvest, Buiten Gentpoortvest, Generaal Lemanlaan, Astridlaan, Koning Boudewijnlaan, Prinses Paolalaan. Dat was mijn parcours.

Toegekomen in Brugge, zag ik op mijn rechterzijde plots een pijl staan met erop `wegomleiding via AstridlaanŽ. In mijn ijdele hoop de vijf minuten die ik te laat was te kunnen inhalen, meende ik daar een shortcut te ontwaren. Ik hoefde enkel de Astridlaan te volgen en al snel zouden de andere leden van de Koninklijke familie volgen en zou ik nog op tijd op de afspraak komen. Hubris leidt echter steeds tot een smadelijke nederlaag. Ik had immers de Astridlaan gevonden in Sint-Michiels (Brugge), terwijl ik de Astridlaan in Assebroek (Brugge) moest hebben. Dit wist ik op dat moment nog niet, en het duurde drie kwartier eer ik tot die conclusie zou komen.

Op mijn queeste heb ik nog ten minste één andere Astridlaan gevonden, al zou ik niet kunnen zeggen op welk grondgebied dat was. Sparige consultaties van de plaatselijke voorbijwandelende bevolking, - altijd pijnlijk - leidden me tenslotte naar de plaats van de afspraak. Schaamteloos te laat.

Als man had ik altijd geloofd dat mijn aangeboren richtinggevoel me iedere nood aan een gps ontnam. Ik beschik immers over een `analoge gpsŽ, veel beter en veel accurater dan al wat je kan programmeren. Ik hoef maar een vluchtige blik te werpen op een wegenkaart om mijn weg te vinden. Zolang ik maar `ongeveerŽ weet waar ik moet zijn. Enfin, zo dacht ik erover, tot afgelopen zaterdag. Iedere logica van de catharsis zou me nu met gebogen hoofd naar de aankoop van een digitale gps moeten leiden.

Maar is één nederlaag voldoende? Uiteindelijk zal ik toegeven, dat weet ik ook wel. Ik vrees echter dat ik nog een paar keer zal moeten verloren rijden eer ik mijn analoge gps opberg. Want met mijn richtinggevoel is ook mijn koppige weigering de weg te vragen aangeboren, ook al is dat aan een digitaal toestelletje dat het altijd beter zal weten dan ik.