IBBT Blog

Tinternet

nverplancke — Thu, 04 Mar 2010 12:57:29 +0100

Naar goede gewoonte moest ik zondag net voor ik vertrok naar de Ensor tentoonstelling nog het adres van het museum opzoeken. Via Google naar Uitinvlaanderen en dan terug naar Google maps. Tien seconden werk. Om daarna wel nog enkele minuten te zitten mijmeren over hoe fantastisch het internet eigenlijk is, zodat we uiteindelijk toch maar net op tijd de deur uit waren.

Het is soms moeilijk om in te zien hoe geweldig het is om al die informatie op een vingerknip ter beschikking te hebben. Het is te evident geworden, te zeer verweven met onze alledaagse activiteiten. Even terug de verwondering opzoeken.

Als je gaat graven naar de toekomstbeelden die mensen in het verleden koesterden, is Jules Verne vaak de eerste naam die je tegenkomt. Op PaleoFuture krijg je nog meer visionaire en vaak ook bijzonder fantasierijke blikken op wat men toen voorspelde. Maar het valt op dat het internet daarin niet echt prominent aanwezig is.

Toegegeven, minder leuk om af te beelden en op het eerste gezicht ook veel minder cool dan vliegende auto’s. Het was trouwens de Belgische bibliothecaris Paul Otlet die met zijn universele categorisering, een papieren internet, zeg maar, wellicht als eerste in de buurt kwam.

Tijdens het werk sprak ik met een oudere collega eens over werken ‘voor het internet’. In het jaar 10 B.I., bijvoorbeeld, had je nog een batterij typistes die kopietjes maakten van uitnodigingen voor een vergadering, inclusief eentje voor het eigen archief natuurlijk. Kijk maar eens naar de prima serie ‘Mad Men’ om de sfeer, en de sigarettenrook, op te snuiven.

Het internet is een gebruiksvoorwerp geworden. Het equivalent van een soeplepel. En hoewel ik best wel gecharmeerd ben door door de sfeer en de beelden uit het verleden, denk ik toch vaak dat ik mijn soeplepel verkies boven de vliegende brandweerman. De toekomst is misschien nooit zo fantasierijk als wij ons voorstellen. Dat belooft voor de Star Trek fans niet veel goeds, maar ik kijk ondertussen wel met plezier vanuit mijn luie stoel op Cobra.be even na wat er dit weekend te beleven valt.

Deze blog verschijnt ook op Cobra.be.

Mobiliteit: what's in a name?

wdewaele — Wed, 24 Feb 2010 17:08:02 +0100

Nood aan doordacht mobiliteitsplan acuut

Ik stond gisteren weer in de meer dan 300 kilometer file die zich gewoontegetrouw had gevormd op ons ondertussen merkbaar verouderende wegennet. En ik luisterde zoals mijn medeslachtoffers naar het nieuwsbericht over het jammerlijke treinongeval dat vorige week gebeurde.

We voelen het inderdaad meer en meer aan den lijve, wij zijn ons met zijn allen aan het vast rijden en de economische en sociale kost van dat alles wordt stilaan ondraaglijk hoog.

Net op dat moment was een delegatie onder leiding van onze minister-president in Californië, om er de meest recente evoluties op het gebied van green cars en andere technologische wonderen te aanschouwen. Met het oog op de initiatieven die men op dat vlak ook in Vlaanderen zal moeten ondernemen.

Ik hoop dat men deze problematiek grondig doordenkt vanuit een breed perspectief, en men het niet vernauwt tot het concept van elektrische auto's, vanuit een reflex om onze auto-assemblagesector te redden.

De oplossing ligt zeker gedeeltelijk in telematica, slimme logistieke systemen en zogenaamde smart grids. Maar er blijft een waarheid die we niet mogen ontkennen: we verplaatsen ons met te veel te ver. En dat zal niet verbeteren als de Indische en Chinese bevolkingen op ons welvaartspeil komen.

Historisch gezien is de massale werkgerelateerde verplaatsing die leidt tot al die file-ellende een product van de industriële revolutie en de ermee gepaard gaande concentratie van productiefactoren, waaronder menselijke arbeid. We weten het echter al decennialang: onze regio desindustrialiseert in versneld tempo en het overgrote deel van onze bevolking werkt nu in de dienstensector zonder enige materiële productie. Maar nog steeds troepen wij samen in kantoorgebouwen waar we op hetzelfde moment aankomen en vertrekken.

MobiliteitsplanHet laatste decennium brak breedband door. Thuiswerken en video-conferencing zijn nu reële mogelijkheden. Recent publiceerde Cisco zijn jaarresultaten, die gezien de crisis uitstekend zijn. Deze resultaten zijn mede het gevolg van kordate operationele besparingen zonder personeelsreductie. Een ervan is een totale reisstop en intensief gebruik van hun eigen telepresence-technologie. Het lijkt erop dat hun verkoopsresultaten hier niet onder geleden hebben, integendeel.

Een mobiliteitsplan moet dus niet enkel maatregelen omvatten om onze verplaatsingen efficiënter en groener te maken, maar ook om ze te verminderen. Dat kan door de versnelde introductie van technologieën zoals van Cisco in onze werk- en leeromgeving te stimuleren. De overheid heeft daar een rol te spelen als regulator en als katalysator bij het versnellen van goedkope hoge-breedbandnetwerken die hiervoor de noodzakelijke infrastructuur zijn. Maar als de overheid het niet doet, springt Google misschien wel in de bres met zijn initiatief rond ultra-hogesnelheidsnetwerken.

Deze blog heb ik geschreven in de lobby van mijn garage, terwijl ik wacht op het onderhoud van mijn (hybride)wagen. Ik verstuur de blog nu draadloos, net op tijd voor de deadline. Ik heb in elk geval twee verplaatsingen van en naar de garage uitgespaard. Je moet ergens beginnen.

Deze blog vindt u ook terug op de blogsite van ITProfessional.

Innovatie en frustratie

wdewaele — Thu, 28 Jan 2010 16:02:35 +0100

Innovatie is de laatste jaren zeker kandidaat voor meest misbruikte term in onze maatschappij, op eenzame hoogte met andere dooddoeners zoals corporate governance en duurzaam ondernemen. Ik heb soms heimwee naar de jaren tachtig toen ik als jonge onderzoeker gewoon in een hoekje in een groot Europees elektronicabedrijf leuke dingen mocht doen op de net uitgevonden Sun workstations, toen nog zeldzaam op het Europese continent.

Toen hield de echte economie zich nog niet bezig met exotische zaken als software of biotechnologie. Af en toe kwam er op ons bedrijf een Duitse directeur overgewipt uit het verre München om zich te buigen over onze activiteiten. Toen één ervan doodleuk poneerde dat het wel leuk was dat jonge mensen binnen het bedrijf konden spelen met concepten als artificiële intelligentie, en na die opmerking onmiddellijk overging naar de orde van de dag, namelijk het verkopen van telefoonnetwerken en nucleaire installaties, had ik het wel begrepen. Ik stapte over naar een klein Canadees softwarebedrijf en begon aan een omzwerving in startersland. Het voerde mij van Oostkamp over Toronto en Leuven naar Dallas en terug naar Gent, maar er was zeker een constante les die ik uit die omzwervingen meenam, en ja, het is ook een dooddoener. Innovatie draait om mensen, ondernemers die - tegen de stroom in - hun droom najagen.

De laatste vijf jaar ben ik, als CEO van IBBT, dagelijks met research en innovatie bezig. Ik kom in aanraking met universiteiten, beleidsmakers, ondernemers, grote en kleine bedrijven, multinationals en starters. Ik blijf geboeid door nieuwe ideeën en het enthousiasme van mensen die deze ideeën willen waarmaken, maar kan me soms ook blauw ergeren aan de theorieën van saloninnovatoren die nog nooit in een bedrijf het einde van het kwartaal hebben meegemaakt wanneer die belangrijke klantenopdracht het verschil maakt tussen een prachtig of een volkomen mislukt kwartaalresultaat. Ik zal het in deze blog dus zeker niet enkel hebben over technologische innovatie. Commerciële strategie, nieuwe business modellen en marketing zijn zeker even belangrijk, zoniet belangrijker in het succes van nieuwe ventures. En af en toe zal ik niet laten mijn frustratie te ventileren, als een wonderdokter opnieuw het innovatiemiddel van stal haalt om plotsklaps de autosector in Vlaanderen te redden of een nieuw Silicon Valley in een Vlaamse provincie te lanceren.

Deze blog is ook verschenen op IT Pro.

De toestellengordel

nverplancke — Thu, 28 Jan 2010 15:53:46 +0100

Het was even zoeken naar een geschikte Nederlandse vertaling van ‘utility belt’, dat geef ik toe.

Het was ook even zoeken naar een onderwerp voor mijn eerste Cobra.be blogpost… Brave new world, een blog over cultuur en technologie. Ook leuk wanneer de titel van de blog verwijst naar een science fiction klassieker die al 80 jaar brandend actueel is. Een blogconcept dat overdreven verwachtingen behoorlijk in de hand werkt, en de enige manier om daarmee om te gaan is die Obama-gewijs onmiddellijk naar beneden bij te stellen.

Bij deze dus: de toestellengordel.

Iedereen kent die dingen wel, die loodgieters en timmermannen gebruiken om hamers, meter en ander fascinerend speelgoed bij de hand te houden. Of waar diverse superhelden altijd net op tijd het juiste snufje uit plukken, met James Bond als uitzondering: snufjes maar geen gordel.

Enfin, Apple heeft zijn nieuwste snufje voorgesteld: de iPad. Op het eerste gezicht gewoon een iPhone op groeihormonen. Ik weet in elk geval nog niet meteen te zeggen wanneer ik het ding zou kunnen gebruiken (maar toch lonkt dat mooie scherm).

Zeg eens: volgt u nog? Kan u het aantal nieuwe laptops, gsm’s, smart phones, e-readers, netbooks en game consoles die gelanceerd worden nog bijhouden? We overlopen even de meest essentiële bagage van de moderne mens.

Thuis hebben we uiteraard een desktop, of een laptop voor mensen die tijdens het TV kijken ook graag surfen en chatten. Dat ze daarmee alle klassieke statistieken over surf- en mediagedrag hopeloos in de war sturen zal hen worst wezen. Waar is de tijd dat mensen één ding tegelijk deden? Minstens één gsm of smart phone per persoon. Er lopen nog een paar misleide zielen rond met een ‘palm top’, maar die is bijna uitgestorven en wellicht volgt het bedrijf met dito naam binnenkort dezelfde weg als ze niet snel een écht antwoord op de Blackberry’s en iPhones verzinnen. Netbooks zijn nieuwer (de Eee PC uit 2007 was de doorbraak). Goedkoop, licht, een dwerglaptop eigenlijk. Ideaal voor de mobiele mens. Ik zie de discussie nu al ontstaan over het feit of de iPad al dan niet een netbook is, een tablet pc, of beide.

Dan is er nog de e-Reader. Een toestel met e-ink technologie dat in de V.S. tot een echte hype uitgegroeid is. Je kunt er perfect op lezen bij daglicht en het voelt en ziet eruit alsof er papier achter een stuk glas is gestopt. Je hebt ook bijna de volledige cataloog van Amazon of Barnes&Noble ter beschikking. De Kindle 2 van Amazon vind ik zelf nog altijd spuuglelijk, maar hij werkt wel, en er is zelfs hoop wat het design betreft: staar maar eens een half uurtje verlangend naar de Nook, helaas nog niet in Europa verkrijgbaar.

Goed, daar sta je dan, met je handen vol. Je hebt je laptop, netbook, smart phone en je e-reader, en je bent heel hard aan het twijfelen of je vandaag ook nog je Sony PSP (de prima mobiele game console) en je iPod zou meenemen. Als je een man bent tel je nu zorgelijk het aantal zakken van je jas na, als je een vrouw bent overweeg je de aankoop van een nog grotere handtas. Maar er is ook goed nieuws! Dit probleem is al lang geleden opgelost. Door superhelden en loodgieters. En door enkele trendsetters die vol enthousiasme hun gsm bevestigden aan hun broeksriem. Alleen werd daar steevast op neergekeken door fashionistas. Tijd voor vernieuwing dus: voor toestellengordels in alle maten, kleuren en designvarianten. “Maar is die toestellengordel straks ook niet achterhaald?”, hoor ik u vragen. Alles wordt straks toch geïntegreerd in één enkel toestel ? Een fototoestel wordt toch ook nog enkel door professionals gebruikt want wij maken allemaal foto’s met onze 8 megapixel gsm, niet? Helaas. Ervaring leert dat nieuwe functies bijna altijd eerst in een speciaal gecreëerd toestel verschijnen. Logisch. Die toestellengordel heeft dus nog wel even een toekomst. Wie weet: met het aantal apparaten dat Apple ondertussen in zijn assortiment heeft zou de ‘Apple utility belt’ wel eens hun volgende grote aankondiging kunnen zijn. Hoe fier zou de übercoole Steve Jobs op het podium staan glunderen, met zijn toestellengordel. Onthou dat ik het eerst gezegd heb.

Deze blog is ook verschenen op Cobra.be.

De creatieve Vlaming

wdewaele — Thu, 07 May 2009 11:23:35 +0200

Een paar weken geleden had ik in Amsterdam een ontmoeting met de Amerikaanse CEO van een gamingbedrijf. De man had indertijd voor Amsterdam als Europese uitvalsbasis gekozen, maar in de loop van het gesprek merkte hij op dat een kantoor in Vlaanderen hem wel interessant leek. Gevraagd naar het waarom antwoordde hij: omwille van het grote aanbod aan creatieve mensen. Nu had ik wel verwacht dat hij niet ons gunstig belastingsregime als reden zou aanhalen, maar zijn erkenning van het creatieve talent in Vlaanderen vond ik toch opmerkelijk.

Binnen IBBT prediken wij al langer het belang van een kruisbestuiving tussen de creatieve en technologische sector als middel om nieuwe economische activiteiten te creëren en lanceren. Helaas moeten wij vaststellen dat ons land in elke ICT-rangschikking die wordt bekendgemaakt, steeds verder achteruitboert. Zo is België in de ICT Development Index van de International Telecom Union in Genève in 2007 naar de 24ste plaats gezakt. In 2002 stond ons land nog op een min of meer eerbare 15de plaats. En ook in de ‘Networked Readiness Index’ van het World Economic Forum blijft België rond een 25ste plaats schommelen.

In de aanloop naar de verkiezingen wordt op verschillende fronten aan ambitieuze ICT-voorstellen en digitale plannen gewerkt. Maar ik wil nu al waarschuwen dat het kopiëren van de aanpak uit Finland, Singapore of Nederland geen zin heeft. Wij moeten ons differentiëren en een duidelijk profiel aanmeten. En dat is onmogelijk als we niet ook het creatieve potentieel optimaal benutten.

Binnen IBBT namen we alvast de proef de som. In aanloop naar ons iMinds Congres, dat denkpistes wil aanreiken om Vlaanderen opnieuw aan de ICT-top te krijgen, riepen we INCA in het leven. INCA is een award voor innovatieve en creatieve applicaties. Deze award, waaraan iedereen kon deelnemen, heeft als doel ontwikkelaars aan te zetten tot de creatie van sociaal relevante webapplicaties.

En ons vermoeden werd bevestigd: Vlaanderen heeft talent. We kregen niet alleen massa’s inschrijvingen, ook de gemiddelde kwaliteit lag erg hoog. De ideeën variëren van ecologische voorstellen tot knowledge sharing. Aangezien ook hier geldt dat feiten meer zeggen dan duizend woorden, raad ik u aan een kijkje te nemen op www.inca-awards.be. U zult zien dat ik niet overdrijf.

Op 12 mei wordt de winnaar bekendgemaakt. Ik hoop dat ook de politici en de plannenmakers van politieke partijen en belangenverenigingen de voorstellen grondig bekijken. Want enkel als we de platgereden paden verlaten, zullen we er in slagen opnieuw de top te bereiken. Het creëren van een omgeving waarin nieuwe initiatieven alle kansen krijgen om zich maximaal te ontplooien, is daarom een absolute prioriteit. Dat geldt trouwens niet alleen voor Vlaanderen of voor België, maar ook voor Europa. De creatieve Vlaming kan immers niets anders dan een wereldburger zijn.

Rising Sun

wdewaele — Thu, 30 Apr 2009 10:50:13 +0200

De overname van Sun Microsystems door sectorgenoot Oracle is zonder twijfel het belangrijkste ICT-nieuws van de voorbije maanden. De kranten, vakbladen en de hele ICT-blogosfeer becommentariëren als nooit tevoren de voor- en nadelen van het project. Het zal Larry Ellison, de flamboyante CEO van Oracle, worst wezen. Hij is als geen ander bedreven in de kunst van het consolideren en hoeft van niemand nog een lesje te krijgen.

De overname van Sun is opnieuw een meesterlijke zet in een lange reeks van weldoordachte aankopen. Oracle krijgt er zo een hardwarepoot bij en versterkt door het verwerven van de programmeertaal Java ook zijn positie als voortrekker in openbronsoftware. Vanuit bedrijfseconomisch perspectief, valt er dus heel wat te zeggen voor de overname. Maar insiders weten dat Ellisons' ego evengoed tot de aankoop heeft aangezet. Larry wil graag de grootste zijn. Met de overname zet hij andere kandidaat-kopers, waaronder IBM en Cisco, een flinke hak. Die twee vochten al langer om Sun. Maar u weet hoe het spreekwoord gaat...

Aan een underdog- of tweederangspositie heeft Ellison, noch in zaken noch privé, enige boodschap. Er circuleren talrijke kleurrijke anecdotes over de hypercompetitieve en superarrogante Ellison. Denk maar aan die legendarische politieachtervolging, waarbij hij in plaats van te stoppen met zijn Ferrari doorgeracet zou zijn naar de Oracle-kantoren, zijn sleutels naar een voorbijganger gooide, de Ferrari op de stoep achterliet en doodgemoedereerd een vergadering binnenliep. Het is ook algemeen bekend dat Ellison zijn eigen yacht, de Rising Sun (what's in a name) met 14 meter liet verlengen toen hij hoorde dat Paul Allen van Microsoft een groter bootje had. Dat kon hij niet over zijn kant laten gaan!

Dertig jaar na de oprichting van Oracle, loopt de ICT-wereld vol met ex-Oracle-medewerkers. Vaak zijn die hun eigen bedrijfje begonnen en koesteren ze (al dan niet) stiekem de ambitie de nieuwe Ellison te worden. Maar Larry waakt. Het gebeurt niet zelden dat hij die bedrijven en zijn ex-medewerkers terug opkoopt.

Bij elke nieuwe overname hopen velen dat Ellison zich eindelijk ‘verslikt’. Hoge bomen vangen veel wind. Maar de acquisitiestrategie van Oracle is ondertussen al een decennium en met veel succes aan de gang. En al is de overname van een bedrijf dat zowel software als hardware aanbiedt een heel nieuwe uitdaging, ook nu toont Oracle zich onbevreesd. Sun en Oracle werkten al langer samen. Het was bovendien een publiek geheim dat Oracle ook hardwareambities koesterde. Misschien worden de hardwareactiviteiten op termijn opnieuw afgestoten, maar waarschijnlijker is dat Oracle zich ontpopt tot een end-to-endleverancier, in concurrentie met HP-EDS en IBM.

Intussen houdt de opensourcegemeenschap haar adem in. Wat gaat Oracle doen met de razend populaire mySQl-openbronsoftware, een rechtstreekse concurrent van Oracle? De kans bestaat dat Ellison zich de komende maanden iets minder zal toeleggen op het zeilen, zijn grote passie. Maar reken maar, dat als hij eenmaal terug de zeilen hijst, zijn Rising Sun nog steeds het grootste yacht in de wedstrijd zal zijn.

Spoor 13

wdewaele — Fri, 24 Apr 2009 10:21:31 +0200

Ik neem graag de trein. Als die op tijd rijdt, blijft hij veruit het meest comfortabele vervoersmiddel. Bovendien kan je de hele rit werken. Ik juich het dus toe wanneer een bedrijf als Alcatel-Lucent, waar ik nu naar onderweg ben, zijn nieuwe kantoor naast het Antwerpse Centraal Station neerpoot. Veel praktischer dan de grote ICT-clusters rond Zaventem en Evere. Goed voor buitenlandse bezoekers die met de taxi in geen tijd van de luchthaven op kantoor staan, maar een hel voor de werknemers die elke dag opnieuw de files rond Brussel trotseren.HeimweeMaar alles kan beter, ook de trein. Misschien is het beroepsmisvorming, maar op ICT-vlak is er bij de NMBS nog heel wat werk voor de boeg. Zeker inzake gebruiksvriendelijkheid voor de consument. Heb je al eens geprobeerd om online een treinticket te kopen (www.b-rail.be)? Dan weet je wat ik bedoel. Je krijgt gegarandeerd heimwee naar de loketbediende. Meestal vraag je eerst je reisschema op. So far so good, denk je dan. Maar je kan niet doorklikken om voor dat schema een ticketje te boeken. Daarvoor moet je in een andere module zijn: ‘koop online'. Vol goede moed mag je dan voor de tweede keer je traject invoeren, waarbij de menukeuze opnieuw heel eigenaardig gedrag vertoont. Zodra je dat voor elkaar hebt en je denkt alles rond te hebben, moet je nog een aantal persoonlijke gegevens invoeren om tot de bestelling over te gaan. Waarom de NMBS moet weten waar ik woon om mij een ticket te verkopen, blijft mij een raadsel. Na een korte omweg over de betalingssite, een ander stukje gebruiksonvriendelijke technologie maar ditmaal van onze vrienden de banken, kan je het ticket eindelijk printen. Het resultaat is een A4-blad met mooie kleurtjes die gretig printerinkt verslinden. Jammer, zeker als enkel de barcode van belang is. Onlangs was ik er niet eens in geslaagd dit proces op tijd rond te krijgen voor de taxi er was. Gelukkig was de automaat in het station wel gebruiksvriendelijk. Als het goed is, zeggen we het ook. Deze keer had mijn secretaresse echter het e-ticket uitgeprint en toen ik dat trots aan de conducteur presenteerde, haalde ze een joekel van een barcodescanner boven. Die woog zeker drie kilogram. Ze richtte het onding op de barcode en alhoewel ik het ticket zorgvuldig bewaard had, bleek de scanner zelfs na een tiental pogingen niet in staat de streepjes te ontcijferen. Toen ik het vriendelijke meisje vroeg waarom ik haar collega’s dit toestel nog nooit had zien gebruiken, zei ze een beetje lacherig dat die er zelfs niet aan beginnen, "maar ik doe altijd mijn best". Gelaten zette ze finaal alsnog een stempeltje op mijn A4. GebruilksvriendelijkheidAf en toe heb ik begrip voor mensen die de hele automatiseringsgolf maar niets vinden omdat ze er geen jota van snappen. Technologie kan alles, maar de implementatie en presentatie is cruciaal. Gebruiksvriendelijkheid is elke keer opnieuw de sleutel tot succes. Ik heb niet de indruk dat de spoorwegen dit begrepen hebben. Kijk maar eens naar hun nieuwe mobiele website m.railtime.be. Die is wel erg basic. Ook mobiel internet zal pas doorbreken als het inzake gebruiksvriendelijkheid op een ander niveau getild wordt. Het succes van de iPhone is daar het beste bewijs van. Hoog tijd dat iedereen dit beseft. Ik kijk alvast uit naar het moment waarop ik snel online mijn ticket kan bestellen en even zwaaien met mijn mobieltje bij het opstappen volstaat om het te valideren.

Stilte op het breedbandfront

wdewaele — Fri, 27 Mar 2009 12:25:57 +0100

Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen aan een debat over de hoeveelheid bandbreedte die we echt nodig hebben. Omdat ik niet aanwezig kon zijn, heb ik in een korte mail mijn standpunt duidelijk gemaakt: er zal nooit genoeg bandbreedte zijn. Net zoals er nooit genoeg computergeheugen of beschikbare ruimte op de harde schijven zal zijn voor alle digitale content die we nu en in de toekomst produceren of consumeren.

Nieuwe informatietechnologieën, zoals hogedefinitietelevisie of 3D-tv drijven de vraag naar netwerkinfrastructuur alleen maar op. Finland, de kennisregio waar Vlaanderen zich zo graag aan spiegelt, heeft zich daarom tot doel gesteld om vòòr 2015 elke burger 100 megabit per seconde (MBps) aan te bieden, met publieke steun voor abonnementen die commercieel niet interessant zijn.

Op de Belgische markt, een de facto duopolie tussen Belgacom en Telenet, valt jammer genoeg weinig beweging te noteren. Daar is niet de vraag waar we tegen 2015 willen staan, maar of de neuzen tegen 2015 in dezelfde richting zullen staan en er dus eindelijk actie kan worden ondernomen.

In Nederland is er wel leven in de brouwerij. Bedrijven zoals Reggefiber leggen zich volledig toe op de aanleg van glasvezelnetwerken. Ook steden zoals Amsterdam nemen initiatieven voor de uitrol van dit soort netwerken. Reggefiber en KPN hebben trouwens onlangs een meerderheidsbelang van 70 procent in het Glasvezelnetwerk Amsterdam (GNA) genomen. De uitrol van het landelijke netwerk door de joint venture tussen KPN en Reggefiber dreigt echter eind dit jaar stil te vallen omdat private investeerders en banken de geldkraan dichtdraaien. Voor Bert Nijboer, directeur van Reggefiber, ligt de oplossing voor de hand: overheidssteun.

Alhoewel Nijboer steeds heeft gezegd dat hij voor de landelijke uitrol geen publieke bijstand nodig had, geeft hij in Het Financieele Dagblad toe geen schroom te hebben om in dit geval bij de staat aan te kloppen. “We doen het liever op eigen kracht, maar het gaat hier om een van de grootste bouwprojecten in Nederland. We bieden substantiële werkgelegenheid. Dan mag ik toch wel naar de overheid kijken voor financiering?”.

De voorstellen van Nijboer hebben voor heel wat beroering gezorgd. Vooral de kabelaars schreeuwen moord en brand over marktvervalsing. Op basis van de nieuwe DOCSYS 3.0.-standaard die snelheden tot boven 100 Mbps toelaat, plannen zij hun volgende generatie netwerken ook met hoge bandbreedtes in.

Maar liever tumult, dan de oorverdovende stilte die in ons land heerst. Ik zie met lede ogen toe hoe we in de lijstjes van breedbandgrootheden jaar na jaar steeds verder wegzakken. Als directeur van een breedbandinstituut is dat geen pretje. En ik zie weinig kans op verbetering. Als de informatiesnelweg inderdaad de infrastructuur is die onze kenniseconomie in de toekomst competitief moet houden, dan is de huidige windstilte niet erg veelbelovend.

Waar blijft de overheid om wat meer dynamiek in deze markt te brengen? Het is toch logisch dat ondernemingen enkel bereid zijn dat soort zware langetermijninvesteringen aan te gaan als zij daartoe door de competitieve of regelgevende omgeving toe gedwongen worden. Zeker in tijden van crisis zijn zinvolle keynesiaanse infrastructuurprojecten een middel dat voor vele regeringen wordt aangewend om de economie uit het dal te tillen. Maar (nog) niet bij ons.

Politiek en wetenschap

wdewaele — Thu, 19 Mar 2009 16:06:14 +0100

Deze week gooi ik het eens over een andere boeg. Geen verhaal over
informatietechnologie, maar een politiek geïnspireerd pleidooi voor de
wetenschap. De aanleiding is een memo van de regering-Obama die zegt
dat de nieuwe Amerikaanse regering voortaan op wetenschappelijke
integriteit steunt. Overheidsbenoemingen voor technologische functies
gebeuren op basis van kennis en ervaring, en niet op basis van
politieke kleur. En wetenschappelijk onderzoek krijgt alle kans.
Getuige de onmiddellijke opheffing van de door de regering-Bush
ingevoerde verbod op stamcellenonderzoek.

Voor de meeste mensen lijken zulke maatregelen niet meer dan logisch,
maar in tijden van economische crisis zijn die beslissingen niet altijd
gemakkelijk te verdedigen. Wetenschappelijk onderzoek vergt vaak een
lange doorlooptijd en niet alle onderzoek levert de gewenste of
rendabele resultaten op. Een financiële constructie die snel resultaat
oplevert, lijkt dan vaak een eenvoudiger oplossing.

Toevallig kreeg ik deze week ook een toespraak van de Britse eerste
minister, Gordon Brown, toegestuurd. Tijdens de Romanes-lezingen eind
februari in Oxford bevestigde Brown zijn intentie om niet te snijden in
de investeringen voor wetenschappelijk onderzoek. Wetenschap is een
nationale prioriteit voor het Verenigd Koninkrijk.

Brown verwees in zijn speech naar de 350ste verjaardag van een
vergadering van een kleine groep wetenschappers in Oxford. Tijdens die
vergadering werd besloten om ondanks de Engelse burgeroorlog regelmatig
samen te komen om experimenten uit te voeren, te observeren en te
bespreken. Hun wetenschappelijke benadering van experiment, observatie
en analyse heeft in belangrijke mate bijgedragen tot onze huidige
maatschappij van voorspoed, tolerantie en vrijheid. Deze
wetenschappelijke pioniers hebben ons immers niet geleerd wat, maar hoe
we moeten denken.

In lijn met dat gedachtegoed is Brown niet te beroerd om toe te geven
dat de toekomst van de Britse economie niet berust op een verdere
expansie van de financiële industrie of het bedenken van steeds
complexere financiële producten. De toekomst is aan de wetenschap. En
daarom stelt Brown duidelijke prioriteiten: investeren in
wetenschappelijk onderzoek en de rol van de wetenschap in het onderwijs
stimuleren. Dat laatste wil hij bereiken door een nauwere samenwerking
met de bedrijfswereld.

Gerichte omschakeling
Om het tekort aan leraars wiskunde en wetenschappen in het onderwijs op
te vangen stelt de Britse premier een gerichte omschakeling en
begeleiding voor van gespecialiseerde mensen die door de crisis huidige
hun job hebben verloren. En omdat wetenschap niet ophoudt aan de
grenzen heeft zowel Brown als de Amerikaanse president Barack Obama een
‘chief scientific advisor’ aan zijn ministers van Buitenlandse Zaken
toegevoegd.

De voorstellen bieden wellicht geen mirakeloplossing. Maar in een jaar
dat we de 100ste geboortedag van Charles Darwin vieren, doet het goed
te zien dat de uitdagingen van de toekomst vanuit een wetenschappelijke
benadering, en niet vanuit een ideologische overtuiging of vanuit
winstmotieven worden aangepakt. Zo zouden ook Darwin en zijn vriend
George Romanes het hebben gewild.

Vlaamse technologie in Washington

wdewaele — Thu, 05 Mar 2009 16:41:17 +0100

Wat hebben de Belgische websites van het IBBT en P-Magazine gemeen met recovery.gov, de website die de regering van de Amerikaanse president Barack Obama onlangs op het grote publiek in de VS losliet om haar herstelprogramma toe te lichten? Op het eerste zicht het sexy design, uiteraard. Maar er is meer. Die websites maken allemaal gebruik van eenzelfde onderliggende technologie: Drupal, een opensourcesysteem voor het beheren van webcontent. Gratis en bovendien met Vlaamse roots.

Drupal is de baby van Dries Buytaert, die aan de universiteit van Gent studeerde en daarna de grote plas overstak om met zijn bedrijf Acquia diensten rond Drupal te leveren. Los van het feit dat we terecht trots mogen zijn op Dries' verwezenlijkingen, reflecteert de keuze van de Amerikaanse overheid voor Drupal een andere belangrijke trend.

Volgens Amerikaanse bloggers is het de eerste keer dat het Witte Huis opensourcetechnologie omarmt. Op zich is dat logisch, want de economische recessie noopt tot voorzichtigheid. Besparen op softwarelicenties past perfect in die strategie. Dat de Amerikaanse overheid zo ook de argumentatie ontkracht dat software die door een open gemeenschap van ontwikkelaars wordt gebouwd niet stabiel of veilig genoeg zou zijn voor publiek gebruik, is mooi meegenomen. Niet dat recovery.gov zo een mission-critical systeem is, maar het blijft wel een website van de president van de VS.

Drupal is een webomgeving die heel wat ruimte laat voor gebruikersparticipatie. De tool is uiterst populair in de opensourcecommunity. Op de jaarlijkse gebruikersbijeenkomst deze week in Washington DC, worden 1500 deelnemers uit de hele wereld verwacht. Zij wisselen er gretig kennis en ervaring uit rond Drupal. En gelukkig zullen er naast Dries nog andere Vlamingen zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat opensourcetechnologie in deze barre economische tijden een hoge vlucht zal kennen. Bedrijven en publieke organisaties willen op alle fronten besparen. Het voorbeeld van het Witte Huis zal ongetwijfeld navolging krijgen. De vele softwarebedrijven die vooral van licentie-inkomsten leven, zijn gewaarschuwd. Zij zullen zich moeten aanpassen aan een wereld waarin de technologie vaak gratis beschikbaar is en je geld verdient met diensten.

Investeringsmaatschappij Gimv heeft dat goed begrepen. Midden vorig jaar investeerde zij 3 miljoen euro in OpenBravo, een Spaanse specialist in opensource-ERP-software. ERP-systemen die alle organisatorische processen ondersteunen, zijn traditioneel behoorlijk complex en rijk aan functionaliteit. Dat open source ook in deze categorie van software risicokapitaal aantrekt, is een belangrijke trendbreuk.

Nog dit: het etiket Vlaamse technologie op Drupal plakken, is eigenlijk fout. Hoewel het idee aan een Vlaams brein ontsproot, wordt er vandaag in de hele wereld toe bijgedragen. In tijden waarin regeringen krampachtig streven naar jobbehoud in eigen regio, trekt de opensourcegemeenschap zich niets aan van regionale of organisatorische grenzen. Stof tot nadenken...