Stilte op het breedbandfront

Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen aan een debat over de hoeveelheid bandbreedte die we echt nodig hebben. Omdat ik niet aanwezig kon zijn, heb ik in een korte mail mijn standpunt duidelijk gemaakt: er zal nooit genoeg bandbreedte zijn. Net zoals er nooit genoeg computergeheugen of beschikbare ruimte op de harde schijven zal zijn voor alle digitale content die we nu en in de toekomst produceren of consumeren.

Nieuwe informatietechnologieën, zoals hogedefinitietelevisie of 3D-tv drijven de vraag naar netwerkinfrastructuur alleen maar op. Finland, de kennisregio waar Vlaanderen zich zo graag aan spiegelt, heeft zich daarom tot doel gesteld om vòòr 2015 elke burger 100  megabit per seconde (MBps) aan te bieden, met publieke steun voor abonnementen die commercieel niet interessant zijn.

Op de Belgische markt, een de facto duopolie tussen Belgacom en Telenet, valt jammer genoeg weinig beweging te noteren. Daar is niet de vraag waar we tegen 2015 willen staan, maar of de neuzen tegen 2015 in dezelfde richting zullen staan en er dus eindelijk actie kan worden ondernomen.

In Nederland is er wel leven in de brouwerij. Bedrijven zoals Reggefiber leggen zich volledig toe op de aanleg van glasvezelnetwerken. Ook steden zoals Amsterdam nemen initiatieven voor de uitrol van dit soort netwerken. Reggefiber en KPN hebben trouwens onlangs een meerderheidsbelang van 70 procent in het Glasvezelnetwerk Amsterdam (GNA) genomen. De uitrol van het landelijke netwerk door de joint venture tussen KPN en Reggefiber dreigt echter eind dit jaar stil te vallen omdat private investeerders en banken de geldkraan dichtdraaien. Voor Bert Nijboer, directeur van Reggefiber, ligt de oplossing voor de hand: overheidssteun.

Alhoewel Nijboer steeds heeft gezegd dat hij voor de landelijke uitrol geen publieke bijstand nodig had, geeft hij in Het Financieele Dagblad toe geen schroom te hebben om in dit geval bij de staat aan te kloppen. “We doen het liever op eigen kracht, maar het gaat hier om een van de grootste bouwprojecten in Nederland. We bieden substantiële werkgelegenheid. Dan mag ik toch wel naar de overheid kijken voor financiering?”.

De voorstellen van Nijboer hebben voor heel wat beroering gezorgd. Vooral de kabelaars schreeuwen moord en brand over marktvervalsing. Op basis van de nieuwe DOCSYS 3.0.-standaard die snelheden tot boven 100 Mbps toelaat, plannen zij hun volgende generatie netwerken ook met hoge bandbreedtes in.

Maar liever tumult, dan de oorverdovende stilte die in ons land heerst. Ik zie met lede ogen toe hoe we in de lijstjes van breedbandgrootheden jaar na jaar steeds verder wegzakken. Als directeur van een breedbandinstituut is dat geen pretje. En ik zie weinig kans op verbetering. Als de informatiesnelweg inderdaad de infrastructuur is die onze kenniseconomie in de toekomst competitief moet  houden, dan is de huidige windstilte niet erg veelbelovend. 

Waar blijft de overheid om wat meer dynamiek in deze markt te brengen? Het is toch logisch dat ondernemingen enkel bereid zijn dat soort zware langetermijninvesteringen aan te gaan als zij daartoe door de competitieve of regelgevende omgeving toe gedwongen worden. Zeker in tijden van crisis zijn zinvolle keynesiaanse infrastructuurprojecten een middel dat voor vele regeringen wordt aangewend om de economie uit het dal te tillen. Maar (nog) niet bij ons.