Blog

Innovatie is de laatste jaren zeker kandidaat voor meest misbruikte term in onze maatschappij, op eenzame hoogte met andere dooddoeners zoals corporate governance en duurzaam ondernemen. Ik heb soms heimwee naar de jaren tachtig toen ik als jonge onderzoeker gewoon in een hoekje in een groot Europees elektronicabedrijf leuke dingen mocht doen op de net uitgevonden Sun workstations, toen nog zeldzaam op het Europese continent.

Toen hield de echte economie zich nog niet bezig met exotische zaken als software of biotechnologie. Af en toe kwam er op ons bedrijf een Duitse directeur overgewipt uit het verre München om zich te buigen over onze activiteiten. Toen één ervan doodleuk poneerde dat het wel leuk was dat jonge mensen binnen het bedrijf konden spelen met concepten als artificiële intelligentie, en na die opmerking onmiddellijk overging naar de orde van de dag, namelijk het verkopen van telefoonnetwerken en nucleaire installaties, had ik het wel begrepen. Ik stapte over naar een klein Canadees softwarebedrijf en begon aan een omzwerving in startersland. Het voerde mij van Oostkamp over Toronto en Leuven naar Dallas en terug naar Gent, maar er was zeker een constante les die ik uit die omzwervingen meenam, en ja, het is ook een dooddoener. Innovatie draait om mensen, ondernemers die - tegen de stroom in - hun droom najagen.

Het was even zoeken naar een geschikte Nederlandse vertaling van ‘utility belt’, dat geef ik toe.
 
Het was ook even zoeken naar een onderwerp voor mijn eerste Cobra.be blogpost… Brave new world, een blog over cultuur en technologie.  Ook leuk wanneer de titel van de blog verwijst naar een science fiction klassieker die al 80 jaar brandend actueel is. Een blogconcept dat overdreven verwachtingen behoorlijk in de hand werkt, en de enige manier om daarmee om te gaan is die Obama-gewijs onmiddellijk naar beneden bij te stellen.
 
Bij deze dus: de toestellengordel.
 
Iedereen kent die dingen wel, die loodgieters en timmermannen gebruiken om hamers, meter en ander fascinerend speelgoed bij de hand te houden. Of waar diverse superhelden altijd net op tijd het juiste snufje uit plukken, met James Bond als uitzondering: snufjes maar geen gordel.

Een paar weken geleden had ik in Amsterdam een ontmoeting met de Amerikaanse CEO van een gamingbedrijf. De man had indertijd voor Amsterdam als Europese uitvalsbasis gekozen, maar in de loop van het gesprek merkte hij op dat een kantoor in Vlaanderen hem wel interessant leek. Gevraagd naar het waarom antwoordde hij: omwille van het grote aanbod aan creatieve mensen. Nu had ik wel verwacht dat hij niet ons gunstig belastingsregime als reden zou aanhalen, maar zijn erkenning van het creatieve talent in Vlaanderen vond ik toch opmerkelijk.

De overname van Sun Microsystems door sectorgenoot Oracle is zonder twijfel het belangrijkste ICT-nieuws van de voorbije maanden. De kranten, vakbladen en de hele ICT-blogosfeer becommentariëren als nooit tevoren de voor- en nadelen van het project. Het zal Larry Ellison, de flamboyante CEO van Oracle, worst wezen. Hij is als geen ander bedreven in de kunst van het consolideren en hoeft van niemand nog een lesje te krijgen.

De overname van Sun is opnieuw een meesterlijke zet in een lange reeks van weldoordachte aankopen. Oracle krijgt er zo een hardwarepoot bij en versterkt door het verwerven van de programmeertaal Java ook zijn positie als voortrekker in openbronsoftware. Vanuit bedrijfseconomisch perspectief, valt er dus heel wat te zeggen voor de overname. Maar insiders weten dat Ellisons' ego evengoed tot de aankoop heeft aangezet. Larry wil graag de grootste zijn. Met de overname zet hij andere kandidaat-kopers, waaronder IBM en Cisco, een flinke hak. Die twee vochten al langer om Sun. Maar u weet hoe het spreekwoord gaat...

Ik neem graag de trein. Als die op tijd rijdt, blijft hij veruit het meest comfortabele vervoersmiddel. Bovendien kan je de hele rit werken. Ik juich het dus toe wanneer een bedrijf als Alcatel-Lucent, waar ik nu naar onderweg ben, zijn nieuwe kantoor naast het Antwerpse Centraal Station neerpoot. Veel praktischer dan de grote ICT-clusters rond Zaventem en Evere. Goed voor buitenlandse bezoekers die met de taxi in geen tijd van de luchthaven op kantoor staan, maar een hel voor de werknemers die elke dag opnieuw de files rond Brussel trotseren.

Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen aan een debat over de hoeveelheid bandbreedte die we echt nodig hebben. Omdat ik niet aanwezig kon zijn, heb ik in een korte mail mijn standpunt duidelijk gemaakt: er zal nooit genoeg bandbreedte zijn. Net zoals er nooit genoeg computergeheugen of beschikbare ruimte op de harde schijven zal zijn voor alle digitale content die we nu en in de toekomst produceren of consumeren.

Deze week gooi ik het eens over een andere boeg. Geen verhaal over informatietechnologie, maar een politiek geïnspireerd pleidooi voor de wetenschap. De aanleiding is een memo van de regering-Obama die zegt dat de nieuwe Amerikaanse regering voortaan op wetenschappelijke integriteit steunt. Overheidsbenoemingen voor technologische functies gebeuren op basis van kennis en ervaring, en niet op basis van politieke kleur. En wetenschappelijk onderzoek krijgt alle kans. Getuige de onmiddellijke opheffing van de door de regering-Bush ingevoerde verbod op stamcellenonderzoek.

Wat hebben de Belgische websites van het IBBT en P-Magazine gemeen met recovery.gov, de website die de regering van de Amerikaanse president Barack Obama onlangs op het grote publiek in de VS losliet om haar herstelprogramma toe te lichten? Op het eerste zicht het sexy design, uiteraard. Maar er is meer. Die websites maken allemaal gebruik van eenzelfde onderliggende technologie: Drupal, een opensourcesysteem voor het beheren van webcontent. Gratis en bovendien met Vlaamse roots.

De prijs voor de meest originele software van het ogenblik gaat volgens mij naar Goggles, een door Google ontwikkelde applicatie voor Gmail. Goggles voorkomt dat mensen in een dronken bui e-mails versturen waar ze later spijt van krijgen. Wie Goggles installeert, kan op vrijdag- of zaterdagavond (voorlopig zo ingesteld) immers pas na het beantwoorden van een vijftal rekensommetjes zijn mail versturen. In de tijd nodig voor het oplossen van de sommen moet de schrijver tot inzicht zijn gekomen dat het mailtje toch maar beter onverzonden blijft. De bedenker van Goggles schreef het programma nadat hij op een avond in een emotionele bui zijn ex-vriendin had gemaild dat hij haar verschrikkelijk graag terug wou. Iets waar hij de volgende dag vreselijk spijt van had.

Gisterenochtend hoorde ik tijdens het scheren een interview met Vlaams minister-president Kris Peeters over de toestand van Opel in Antwerpen. Het viel me nog maar eens op hoe de journalist in dergelijke interviews de betrokken politicus constant in het nauw tracht te drijven met de vraag of hij wel genoeg doet. Bij de vraag wat er eigenlijk zou moeten gebeuren, wordt meestal niet stilgestaan. Ook hier werd niet gerept over het feit dat een regio in zijn eentje en zelfs met het belastingsgeld van alle Vlamingen een assemblagefabriek niet kan redden, omdat dat soort bedrijven al lang globaal geïntegreerd is.